σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα VII

Είχα ξεχάσει πως είναι να μεθάς με κρασί. Εντάξει και λίγο μπίρα για σβήσιμο. Kαι λίγη ρετσίνα για το σβήσιμο του σβησίματος. Χορεύοντας ζεϊμπέκικα για τα χρόνια που θα έρθουν. Μέσα στο σεβντά που χρωματίζει ολόκληρες ζωές. Σκέφτομαι πως δε θα είμαι μόνος πιά. Και άλλοι θα είναι σκυθρωποί, απεγνωσμένοι, απαισιόδοξοι. Θα σκύβουμε το κεφάλι μαζί. Οι υπόλοιποι για την οικονομική κρίση, εγώ, χωρίς να το πω σε κανένα, για αυτήν. Ήρθε ο κόσμος στα μέτρα μου επιτέλους.

Τι να της έλεγα. Ευχαριστώ ή παρακαλώ. Για όλη αυτή την αγάπη. Αλλά δε χωράει πληρωμή.
Καμμία λέξη. Όταν δύο άνθρωποι έχουν την ανάσα του άλλου για βραβείο, τα έχουν μάλλον καταφέρει.

                                               (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)