Ξημέρωμα στο Λυκαβηττό

Το cd δυναμώνει. Λευκό μου γιασεμί.
Ανεβαίνουμε ψηλά στην Αθήνα. Μετά το βρόμικο στη Σούτσου πρέπει κάπως να συνεχιστεί η βραδιά. Έχω εσένα και πως να πάω σπίτι.
Ανηφορίζουμε προς Λυκαβηττό λίγο πριν ξημερώσει.
Όταν βλέπεις την Αθήνα από ψηλά, αυτή τη μίξη ομορφιάς και βλακείας, αναγκαστικά σκέφτεσαι τη ζωή σου.
Αποκλείεται να είναι πιό πολύπλοκη από την Αθήνα. Και όμως αυτή η πόλη μόνιμα τα καταφέρνει.
Από πάνω κοιτάζεις αυτούς τους καταρράκτες τσιμέντου, τα βουνά απο σκουπίδια ή τις φυλές της Γης που έχουν μαζευτεί εδώ.
Το αστικό θαύμα του Κόσμου.

Ξαναλέω. Έχω εσένα. Καθόμαστε εκεί, το cd έχει κολλήσει στο ίδιο τραγούδι και γιατί άλλωστε να θέλει να αλλάξει.

“Είναι φορές που χωρίς αφορμή,
μέσα μου τρέμει μια ξένη φωνή,
που μου θυμίζει στιγμές
από παλιές μου ζωές
και ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος, φυσάει βουρκωμένος.
Λευκό μου γιασεμί, μη νυχτώσεις.”

Προσπαθώ να ανακαλύψω τις παλιές μου ζωές από ψηλά.
Δε φτάνει το μάτι στην Καισαριανή, στου Παπάγου ή αλλού.
Είναι μόνο φωτάκια, η απόσταση σαν οδοστρωτήρας τα αφήνει όλα ίδια.

Το σπίτι μας φαίνεται ίδιο με τα σπίτια όλων των Αθηναίων. Και μπορεί να είναι. Σίγουρα πάντως είναι μια ανάμνηση. Παραγγέλνουμε καφέ.
Το παρελθόν είναι μέσα στην πόλη, το παρόν είναι εδώ, ψηλά.
Απο το Λυκαβηττό, κλείνοντας τα μάτια, χωρίς σκέψεις πια, αρχίζει μια καινούργια ζωή.
Και το cd να έχει κολλήσει.