Δύο Λ

Στην πόλη που γεννήθηκα είδα μια φράση στην τουαλέτα ενός μπαρ.
“Δεν είναι ότι μακριά σου πεθαίνω,
απλώς κοντά σου ζούσα”
Μια τόσο απλή φράση στην απεγνωσμένη προσπάθεια να περιγράψει τη σχετικότητα του εν ζωή θανάτου.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να το έχει γράψει τουλάχιστον ο Καβάφης.
Αλλά επειδή μάλλον δύσκολο να ήταν το μπάρ ανοιχτό τη δεκατία του ‘20 κατέληξα οτι μάλλον κάποιος μεθυσμένος το έγραψε.

Με διέλυσε τη στιγμή που τη διάβασα. Ήθελα αμέσως αέρα.
Με δυσκολία λοιπόν έσυρα το πτώμα μου έξω και πήγα μια βόλτα στο μεγάλο φάρο.
Δεν ξέρω πόση ώρα έκανα συντροφιά στις πέτρες και στη θάλασσα.
Η φωνή μου μόνο έφευγε απο το παρεάκι μας που και που και χανόταν στη θάλασσα.
Ήθελα να βουτήξω ετσι στη μέση του χειμώνα.
Μήπως φέρω στη μαύρη ζωή μου καλοκαίρι.
Να μ’αγκαλιάσει η θάλασσα και να με πείσει οτι ζω και χωρίς εσένα.

Το χειρότερο όμως δε σας το είπα ακόμα.
Καθόταν δύο τραπέζια από την τουαλέτα. Διάβασα τη φράση και το επόμενο πρόσωπο που είδα ήταν το δικό της.
Γελούσε, φώναζε, ήταν ευτυχισμένη. Και παλιά τα έκανε αυτά αλλά ήμουν σίγουρος ότι ο λόγος της ευτυχίας της ήμουν εγώ.
Τώρα άραγε ποιός να είναι;
Ελπίζω εκείνη τη μέρα να μην πήγε τουαλέτα.
Τουλάχιστον αυτό.