Μεγάλη Παρασκευή: η συνάντηση

Μεγάλη Παρασκευή επιτέλους. Μια μέρα που δε νιώθω παράτερα, διαφορετικός και χωρίς λόγο θλιμμένος. Όλοι γύρω μου σήμερα έστω και κατά συνθήκη δείχνουν συγκλονισμένοι από τα πάθη του Χριστού. Για τα πάθη του διπλανού μας βέβαια όλο το χρόνο δεν δίνουμε δεκάρα. Αλλά αυτοί είμαστε. Φέτος βέβαια και εγώ νιώθω το Θείο Δράμα πιό έντονα. Μέσω του δικού μου δράματος. Του δράματος που εξελίσεται αυτές τις μέρες στην πόλη που γεννήθηκα. Ότι έχει γραφτεί από μεριάς μου εδώ μέσα αφορούν μια συνάντηση με κάποια που δε γίνεται ποτέ. Και όμως έγινε. Την είδα φωτισμένη, πανέμορφη μέσα στα άσπρα. Είχα κάνει του κόσμου τις πρόβες για αυτή τη στιγμή. Και είχα αποφασίσει ότι απλά θα προσπεράσω και θα χαιρετήσω με ένα νεύμα. Και το έκανα. Προσπέρασα από το τραπέζι της και πήγα στις σκάλες που δε μ'έβλεπε και σταμάτησα να το παίζω ο βαρύς άντρας που όλοι θα θαυμάζατε. Πέρασαν τα τρία πιο βασανιστικά λεπτά της ζωής μου και σαν το σκύλο με την ουρά στα σκέλια πήγα να της μιλήσω φορώντας τη στολή του σούπερ κουλ τύπου. Τα μάτια της έλαμπαν πιό έντονα και από τα αστέρια στις ξάστερες νύχτες του Αυγούστου. Έβλεπα σ'αυτά τα μάτια ότι η φλόγα δεν έχει σβήσει. Όχι ότι δεν το ήξερα. Τυχαία αγγίγματα για να νιώσουμε με την αφή αυτό που κάποτε ήταν δικό μας. Ένα χέρι, ένας ώμος, ένα μάγουλο. Τι φοβερό πράγμα η αφή. Δε μπορούσαμε να πάρουμε τα χέρια μας από τα σώματα μας. Το θέαμα για κάποιον τρίτο θα ήταν τουλάχιστον αστείο. Ο χρόνος δεν κυλούσε πιά. Αν έμενα εκεί για πάντα θα ζούσα μέχρι τα 200. Για πολλόυς λόγους. Ήθελα να φωνάξω σε όλο το μαγαζί "γύρνα πίσω". Με ότι όρους θες, σε όποιο μέρος του κόσμου θες. Αυτό που θέλω ,γελοία μου, στη ζωή είναι αυτό που ονειρεύονται τα μάτια σου. Καμμία προσωπική βούληση ή επιθυμίες. Μόνο να φιλάω τα χείλια σου που σαν μαγνήτης έλκουν τα δικά μου. Θα σπουδάζω μέχρι να πεθάνω αν θες επιστημονιλίκια. Θα παρατήσω ότι κάνω στη ζωή μόνο για να υπάρχεις γύρω μου. Φυσικά δεν είπα τίποτα από όλα αυτά. Δε μπορούσα παρά να συνεχίζω να το παίζω κουλ. Λες και η αξιοπρέπεια φέρνει την ευτυχία.

Σήμερα κάπως συνέρχομαι. Βέβαια έχω ένα μόνιμο σφίξιμο και μια προσμονή ότι κάθε στιγμή μπορώ να την ξαναδώ. Δεν έχω όρεξη για τίποτε άλλο, αφού ξυπνάω κάθε 2-3 ώρες το βράδυ να δω μήπως μου έστειλε να βρεθούμε. Η απόλυτη κατάντια. Όμως οπως έλεγα και σε δύο φίλες χτες πιστεύω ότι μπορώ να ξανανιώσω αυτό το συναίσθημα και με άλλο άνθρωπο. Βασικά είμαι σίγουρος. Είναι πολλά όμως. Είναι το timing, η άλλη να μην έχει κάποιον στη ζωή της και να υπάρχει και η έλξη. Που αυτά μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολα.

Μέχρι να συμβούν όλα αυτά, θα παγιδεύομαι σε περασμένα μεγαλεία και αγάπες που όσο και αν με κόβει χίλια κομμάτια που το λέω ζούνε μόνο στο μέρος του εγκεφάλου που κατοικεί η μνήμη.