Λογικό;

Όλες οι σχέσεις τελειώνουν. Λογικό.
Και πρέπει το παρελθοντικό συναίσθημα να μπαίνει στο συρτάρι. Λογικό.
Γιατί άλλωστε πώς αλλιώς να ζήσεις όταν το μέλλον ποτέ δε ρωτάει αν θές να του κάνεις παρέα.
Οφείλουμε όλοι ένα έντιμο μέλλον όπως ζητήσαμε και ένα έντιμο παρελθόν.
Σε εμάς και στους ανθρώπους που με μια μαγική κλωστή ο χρόνος θα μας δέσει μαζί τους.
Έτσι γίνεται και έτσι πρέπει να γίνεται.
Δεμένα με αόρατη κλωστή τα βήματα μας.
Σα μαριονέτες σεξπηρικού δράματος.
 
Αλλά δε μπορεί να είσαι δεμένος με πολλούς.
Δεν αντέχεται η μοιρασιά.
Πρέπει να μπει ένα τέλος στο παρελθόν.
Ακόμα και αν το συγκεκριμένο παρελθόν περικλείει τόση αγάπη και κυρίως τα πρώτα νεανικά χρόνια.
Που έχουν τ'άρωμα σου, τη γλύκα, τη νοστιμάδα σου.
Πρέπει να φύγουν μαζί με σένα, όλα όσα σε θυμίζουν.
Άντε και ας πετάξω τα γράμματα, ας μήν ξαναδιαβάσω τα mail, ας κάψω τα δώρα. Θα χάνω την ώρα μου. Πιο πολύ απ'ολα σε θυμίζει ο άνθρωπος που γράφει τώρα στον υπολογιστή. Ο άνθρωπος που έχει τα μάτια μου και φοράει τα ρούχα μου.
Αφού μεγαλώσαμε μαζί. Λογικό.

Η ιατρική δεν έχει βρεί ακόμα πως σβήνεται το μυαλό. Ούτε ο πόθος.
Πρέπει να σβήσω το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μου. Λογικό;