σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα IV

Ρουφάμε τα τζιν και πάλι το όνομα σου στην κάθε γουλιά. Στις ατέλειωτες ώρες που καθόμαστε όλο λέω για σένα. Σε ότι ερώτηση και να γίνεται έχω ως σημείο αναφοράς εμάς, π.χ όταν με ρωτάνε τι προτιμάς βουνό ή θάλασσα απαντάω "Α με την Σοφία (μούφα όνομα προφανώς) μας άρεσε πάντα να πηγαίνουμε στη θάλασσα". Όλα τα έβλεπα μέσα απο σένα. Δεν έχει σημασία το πριν ή το μετά. Εσύ θα απαντάς όπως κάθε λογικός άνθρωπος, με βάση το παρόν. Ακόμα και αν δεν τον αγαπάς τόσο θα σκέφτεσαι "Ας κουρδίσω το μυαλό μου σύμφωνα μ'αυτή τη σχέση και όχι με προηγούμενες. Και ας είχαν μεγαλύτερη ένταση ή συναίσθημα".

Πονάω από νοσταλγία. Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Πολύ μ'αρέσει αυτή η φράση. Πονάω από νοσταλγία. Δε θέλω να επιστρέψεις εσύ σε μένα αλλά θέλω να επιστρέψω εγώ στις στιγμές που ήμουνα καλά. Λύνεται η γλώσσα ξαφνικά, χαμένοι πάλι στον καπνό,  αναμασώντας τα ίδια θέματα που ποτέ δε βαριόμαστε ν'αναλύουμε.
Και αν αλλάξει καμμιά φορά το θέμα, σκεφτόμαστε τα πάνδεινα της Ελλάδας. Που οι πλουσιότεροι άνθρωποι είναι οι πολιτικοί μας και ο ιδιοκτήτης της κάβας που πηγαίνουμε.

                                     (Από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)