σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα ΙΙ

Bacardi speaking. Αφού εγώ δεν έχω πια φωνή. Έχουν χαθεί τα πάντα. Και φωνές και βρισιές και παλικαριές.
Άκουσα σήμερα κάποια να λέει ότι έκλαψε πρώτη φορά για τον άνθρωπο της 15 χρόνια μετά που έφυγε. Και τότε τον ξεπέρασε.
Δε θέλω να περιμένω και εγώ 14 χρόνια. Κλαίω παρακαλώντας το Θεό να με λυπηθεί. Δεν αξίζω αυτό το τέλος.
Αντί για 15 χρόνια προτιμώ μια σφαίρα. Θέμα αριθμητικής και αντοχής.

Θέλω σε όλους να λέω για μας. Να σε κρατήσω ζωντανή.
Βαρέθηκα να μιλάω σε μένα για σένα.
Θέλω να ευχηθώ σε όλους όχι να έχουν τη σχέση μας. Αλλά να μην αγαπήσουν όπως εγώ.
Για να μην καταλήξουν, αιώνιοι losers, να τα λένε σε αγνώστους σε ένα blog που δε διαβάζεται ποτέ.

Είμαι σίγουρος ότι εσύ λες το αντίθετο στους γνωστούς σου.
"Εύχομαι να αγαπήσετε όπως εγώ".
Γιατί πιστεύεις ότι αγάπησες πολύ. Και το σέβομαι. Ίσως εσύ έχεις το δίκιο. Εγώ να είμαι απλά ένας μεθυσμένος.

                                             (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)