Moon Avenue

Μα τι φεγγάρι είναι αυτό; Το πόσο βαρετό μου φαινόταν πάντοτε το να μαθαίνω για τους πλανήτες, τους δορυφόρους, τις ατμόσφαιρες και τα διαστημόπλοια δε λέγεται. Αν δίναμε πανελλήνιες στην αστρονομία θα ήμουν στο ΤΕΙ αποξήρανσης Ζωνιανών. Αλλά το φεγγάρι σα να έχει μαγνήτη. Περιπλανιέται το βλέμα στο σκοτάδι και μαγικά καταλήγει πάντα εκεί. Και πριν στρίψει πάλι, θα αφιερώσει κάποια λεπτά στο άσπρο φως. Δε θ'αρχίσω τα κλασσικά "γιατί δεν είσαι εδώ;" ή "να βλέπαμε μαζί το φεγγάρι" γιατί έτσι κι αλλιώς και ένα σκουπιδιάρικο να δω ίσως θυμηθώ κάποια στιγμή πριν χρόνια που τρέχοντας στην Αθήνα κολλήσαμε πίσω από ένα παρόμοιο σκουπιδιάρικο και φιλιόμασταν μέσα στη μπόχα γελώντας. Δε θα το ευτελίσω το φεγγάρι. Υπάρχει για όλους, δίνει το φως και την ομορφιά του σε όλους, ταρακουνάει κόσμους δίπλα μου που δε συγκινούνται με το παραμικρό.

Πάντα τρελαινόμουν να κολυμπάω στο φεγγαρόδρομο. Θυμάμαι σα χτες στην Αντίπαρο, λιώμα, να βγάζουμε ρούχα και να βουτάμε. Όμως σήμερα το φεγγάρι δεν έχει σχηματίσει απλά ένα δρόμο. Ολόκληρη ασημένια λεωφόρο χαίρομαι απ'το μπαλκόνι μου. Είναι Μάης, νύχτα και έχει κρύο αλλά το σκέφτομαι να βουτήξω. Αυτό το στολισμένο μονοπάτι πρέπει να οδηγεί σε σένα. Αλλιώς, στην καλύτερη, θα με φαν τα ψάρια.