Καμιά φορά μου ξανάρχεται να γράψω πιασμένος από σκέψεις και ευχές άλλης
εποχής. Αυτή τη φορά θυμήθηκα το μαξιλάρι σου. Με τη μυρωδιά σου.
Που σ'όποιο μέρος της Γης να ταξιδέψω, όσο και να ψάξω ή πληρώσω δε μπορώ να ξαναμυρίσω.
Από το πρωί στη δουλειά ονειρευόμουνα το μεσημεριανό ύπνο στο μαξιλάρι σου. Να μυρίσω το ναρκωτικό μου.
Να το είχα και τώρα. Το ξέρω, αυτή η απεγνωσμένη νοσταλγία πρέπει να σταματήσει άλλα μια κουβέντα είναι αυτό για εμάς, τους πιό αδύναμους ανθρώπους.
Να το έπαιρνα στο στρατό μαζί μου, στη δουλειά, στις εξόδους μου.
Και όταν θα σ'έχανα για πάντα, να πέθαινα από ασφυξία της μυρωδιάς σου. Ο απόλυτα ιδάνικος και ονειρεμένος θάνατος.
Που σ'όποιο μέρος της Γης να ταξιδέψω, όσο και να ψάξω ή πληρώσω δε μπορώ να ξαναμυρίσω.
Από το πρωί στη δουλειά ονειρευόμουνα το μεσημεριανό ύπνο στο μαξιλάρι σου. Να μυρίσω το ναρκωτικό μου.
Να το είχα και τώρα. Το ξέρω, αυτή η απεγνωσμένη νοσταλγία πρέπει να σταματήσει άλλα μια κουβέντα είναι αυτό για εμάς, τους πιό αδύναμους ανθρώπους.
Να το έπαιρνα στο στρατό μαζί μου, στη δουλειά, στις εξόδους μου.
Και όταν θα σ'έχανα για πάντα, να πέθαινα από ασφυξία της μυρωδιάς σου. Ο απόλυτα ιδάνικος και ονειρεμένος θάνατος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου