Σε χρόνο αόριστο

Σε αόριστο χρόνο ζήσαμε.
Πως να οριστούμε άλλωστε;
Δύο όνειρα που μπλέκαμε τα βράδια.
Πέρα απο το χρόνο. Πέρα από τον χώρο.
Μέσα από τις εποχές.
Τρέχαμε χωρις παύσεις.
Κάναμε τους μήνες λεπτά.
Τα χρόνια δευτερόλεπτα.

Χωρίς ανάσα πια το κοινό μας βήμα.
Χαμένο στις τόσες μεταφράσεις.


Σε χρόνο αόριστο ζούμε.
Στη μνήμη.
Για μιά στιγμή.
Ούτε καν σε χρόνο παρατατικό.