ριζωμένο βαθιά

Σήμερα θα έπρεπε να βλέπω αστεράκια. Θα έπρεπε να είμαι πολύ χαρούμενος. Πυροτεχνήματα να ανάβανε στον ουρανό μόνο για μένα. Λέω πως πήρα το πτυχίο. Απο σήμερα μπήκα επιτέλους και επίσημα στο κλάμπ των ανέργων αυτής της χώρας. Είμαι και εγώ μέρος πια των στατιστικών και των προβλημάτων.
 Όπως πήγα σήμερα που είχε υπέροχη μέρα στο αγαπημένο μου παραλιακό μέρος να πάρω τους δικούς μου να τους πω τα ευχάριστα ήρθα αντιμέτωπος με ένα πολύ δυσάρεστο θέαμα.

 Είχα γράψει πριν κάποιους μήνες για το δέντρο μου.
 Το δέντρο που έγερνε. Το δέντρο που είχα χαράξει το όνομα σου.
 Πήγα λοιπόν σήμερα πάλι εκεί, στέκομαι στο μέρος που θα έπρεπε να βρίσκεται αλλά αυτό δεν ήταν εκεί.
 Την έχω ξαναπατήσει έτσι και λέω πάλι λάθος έκανα, θα είναι λίγο πιο δίπλα.
 Όμως με μια δεύτερη ματιά δεν ήταν εκεί. Το είχαν κόψει.

 Μου έπεσε κυριολεκτικά από τα χέρια το κινητό.

 Είμαι υπέρμαχος του περιβάλλοντος αλλά δε στεναχωριόμουν εκείνη τη στιγμή για το οξυγόνο του πλανήτη μας.
 Είχε περάσει τόσα αυτό το δέντρο. Το δεντρί μου.

 Αυτό που με σκότωσε είναι ότι είχα δώσει όρκο στον εαυτό μου πως όταν και αν κοπεί ποτέ αυτό το δέντρο εμείς έχουμε τελειώσει. Μαζί με κάτι σημάδια που έχω ακόμα στο σώμα μου αυτό ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που σε θύμιζε. Ακόμα όμως και τα σημάδια για ανεξήγητο λόγο φεύγουν απ'το σώμα μου. Ήρθε μάλλον η ώρα που απευχόμουν τόσο καιρό. Η ώρα να το πάρω απόφαση.

 Πριν φύγω παρατήρησα ένα εξόγκωμα στο μέρος που στεκόταν το δέντρο. Ήταν οι ρίζες του που είχαν σκάψει το χώμα και πάλευαν να βρούν το φως. Αυτές δε θα του τις πάρει ποτέ κανένας, σκέφτηκα. Το δέντρο θα υπάρχει πάντα εκεί, πονεμένο και χωρίς να το φέρει ξανά στη μνήμη του κανείς. Έτσι φαντάζομαι και την καρδιά μου. Μ'ένα μικρό εξόγκωμα που το προκαλεί ακόμα το ονομά σου. Δε φαίνεται τίποτα, όμως θα παραμένεις πάντα εκεί, σαν το δεντρί, ριζωμένη καλά, παλεύοντας να βγεις στην επιφάνεια.