θα είχε λυγίσει κι ο Θεός

Κάποτε υπήρξε μιά μέρα στη ζωή μου που ήμουν κομμάτια από το ποτό. Όχι ότι είναι μία στον αριθμό, αλλά αυτή τη στιγμή μιλάω για μια συγκεκριμένη.
Όταν χτύπαγε η καταστροφή, πάντα έκανα υπομονή, έδειχνα δύναμη, έλεγα πως όλα κάποια στιγμή θα αλλάξουν. Προσπαθούσα να χαμογελάω λίγο για μένα και λίγο για τους γύρω μου.
Όμως εκείνη τη μέρα με είχαν εγκαταλείψει όλα. Είχα απορρίψει γκόμενες χωρίς κανένα λόγο, δεν κοιμόμουν τον προηγούμενο καιρό, δεν χαμογελούσα και η καρδιά μου ένιωθε σαν να ήταν στην παλάμη του Χαλκ και την έσφιγγε όλο και πιό δυνατά.
Εκείνη τη μέρα ήμουνα έτοιμος για μεγάλες τρέλες.
Ούτε υπομονή και θετική σκέψη δεν είχε ξεμείνει καμία. Απορώ πως το μόνο κουσούρι που μου έμεινε από τότε είναι τούτη εδώ η σκέψη.
Οι φλέβες μου κατα τύχη είναι ακόμα μέσα στο δέρμα μου.
Έπινα, άκουγα τα τραγούδια που της άρεσαν, έκανα προσευχές να γυρίσει, πάλευα να μη σηκώσω το τηλέφωνο και να ξεφτιλιστώ ακόμα μιά φορά.
Θα σε περίμενα για πάντα αν έδειχνες ένα σημείο απλά ζωής.
Αλλά δεν έδωσες.
Παρακαλούσα το Θεό, γονατιστός, κλαίγοντας, με όλη τη δύναμη και την αγάπη που είχα στην ψυχή μου, μέσα στο μεθύσι, να κάνει κάτι.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη στιγμή αυτή.

Εκείνη η μέρα ήταν, που σταμάτησα να πιστεύω στο Θεό, στα παραμύθια, στο γυρισμό σου.
Γιατί αν υπήρχε Θεός παντοδύναμος, με τόση αγάπη που έβλεπε να σου έχω, ναι, ακόμα και αυτός που θα τα είχε δει όλα, θα είχε λυγίσει.