τη μέρα που θα σβήσει ο ήλιος

Θα έρθει εκείνη η μέρα, που ο ήλιος σου δε θα λάμπει τόσο φωτεινά. Και θα σταμάτησουν να τρέχουν οι αγαπητικοί πίσω από τα μακριά σου πόδια. Τότε που το βόλλεϋ θα έχει απαγορευτεί και θα έχεις παχύνει ανεπανόρθωτα. Οι ρυτίδες θα έχουν αρχίσει να κάνουν τις πρώτες μόνιμες επισκέψεις χωρίς να πάρουν πρώτα τηλέφωνο, ενώ κάθε χρόνος θα είναι όλο και πιό βαρύς στο στομάχι. Τότε και μόνο τότε θα αρχίσει η περίοδος περισυλλογής σου και έντονου διαλόγου-επιτέλους!- με τη μοναξιά σου. Θα βλέπεις και η ίδια στον καθρέφτη, έναν άνθρωπο θαμπό, κουρασμένο, αποτυχημένο, αλλά πιά στα αποδυτήρια. Έχοντας πάρει σύνταξη από τον αγώνα της ζωής.

Εκείνη τη μέρα θα με ξαναθυμηθείς. Όταν θα είναι πιά αργά.
Εκείνη τη γαμημένη μέρα, είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτηθείς, αν θα μπορούσα, χρόνια πριν, να σε σώσω από αυτό το μαρτύριο.