Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει;

Τα χρόνια πέρασαν.
Έφυγαν σαν τα πέπλα μιας μαργαρίτας.
Ή καλύτερα ενός τριαντάφυλλου. Που σου μοιάζει.
Τόσο όμορφο αλλά για δοκίμασε να το κρατήσεις σφιχτά στην παλάμη σου..
Σκόρπαγα ένα ένα τα φύλλα φωνάζοντας δυνατά γεμάτος απορία.
“Μ’αγαπάει, δε μ’αγαπάει”..
Όπως κάνουν τα παιδιά. Γιατί ρε συ και εγώ ένα παιδί ήμουν.
Η απάντηση δεν έχει πιά κανένα νόημα.
Ούτε καν για την παρηγοριά του τότε αισθήματος μου.
Τα χρόνια μου σκόρπια στο πάτωμα.
Έρμαια του παραμικρού αέρα.
Χάθηκαν και εγώ μόνο αναρωτιόμουν.
Και ακόμα.
“Μ’αγαπούσε, δε μ’αγαπούσε”..

Εσύ μ’έκανες να μη σ’αγαπάω πια.
Αυτή είναι η τιμωρία σου προς εμένα.

Γιατί όταν παύεις να αγαπάς κάποιον εσύ υποφέρεις.
Χωρίς να φταίς, χωρίς να μπορείς να γλιτώσεις.