Το δέντρο που γέρνει

Στο Θεατράκι στην Πάτρα υπάρχει ένα δέντρο.
Δεν το έχω φυτέψει εγώ αλλά με κάποιο τρόπο μου ανήκει.
Είναι το δεντρί μου.
Είναι το μοναδικό δέντρο που γέρνει.

Εκεί πριν χρόνια σκάλισα το όνομα σου.
Ξέρω όλα τα ζευγάρια βρίσκουν μαζί ένα δέντρο και μέσα στον απόλυτο έρωτα,
γράφουν τα ονοματά τους, καρδούλες και μπλα μπλα μπλα.
Αλλά εγώ όπως και σε όλα τα άλλα ήμουν μόνος.
Και έγραψα μόνο το δικό σου όνομα.
Γιατί και τα δύο;

Ήταν ένα άρρωστο δέντρο που περίμενε να κοπεί.
Οι ρίζες του είχαν σκάψει το χώμα και έβαζαν εμπόδια στους περαστικούς.
Όταν το σκάλισα δεν ήξερα καν αν θα μείνει μέχρι την επόμενη μέρα.
Αν το δέντρο ξέρναγε το όνομα σου;
Πήγα την επόμενη μέρα και ήταν εκεί. Με κοίταζε ευχαριστημένο.
Μάλλον του άρεσε το όνομα σου και είπε να το κρατήσει.

Μετά είπα δε μπορεί θα το ξεριζώσουν σύντομα.
Και όμως μετά απο λίγο καιρό του βάλανε πασσάλους για να το στηρίξουν.
Πεισματική αντίσταση.

Είχα πει ότι όσο μένει το όνομα σου γραμένο εκεί θα μένει και στο κεφάλι μου.
Κάτι σαν θέλημα Θεού.

Πήγα τώρα μετά από χρόνια ξανά.
Το άρρωστο δέντρο εκεί, αγέρωχο, με το όνομα σου πάνω.
Και η υγιής σχέση μας στα τάρταρα.


Έμεινε κάτι χειροπιαστό να σε θυμίζει.