ορκίζομαι

Σε περίμενα σήμερα ανάμεσα στον κόσμο. Η πιό ευτυχισμένη στιγμή της ζωής λένε. Κοίταζα μέσα σ'αυτή την ηλίθια ενδυμασία ανάμεσα στους βαρετούς λόγους των πρυτάνεων μήπως βρω την αφορμή που σήμερα θα μ'έκανε ευτυχισμένο. Σίγουρα αυτός δεν ήταν ένα χαρτί που μέσα στην αναμπουμπούλα κρατούσα στα χέρια μου.
Σιχαίνομαι γενικά τους όρκους, ιδιαιτερα δε προς την επιστήμη, τον Ιπποκράτη ή το Μιραλάς. Σιχαίνομαι τη δέσμευση, τα πρέπει, τη δεοντολογία. Μασούσα την τσίχλα μου σαν σπάσιμο στα αρχαία που διάβαζε ο φύτουλας του έτους. Έκανα με το χέρι το σήμα του όρκου όπως μας ζητήθηκε.

Ορκίζομαι στον εαυτό μου να ζήσω τα όνειρα μου, να μην αφήσω άλλο χρόνο να περνάει, να επιστρέψω στη ζωή.
Ήταν όρκος βαρύς. Μπροστά σε συγγενείς, φίλους, καθηγητάδες.
Όρκος απάτητος, παντοτινός.