εσωτερικό

Πάλι ήρθε η σειρά μου να γράψω. Γενικά θέλω να αποφεύγω τα ερωτοpost αλλά λόγω των ημερών θα ξαναλυγίσω.
Πως με έπεισα πάλι.

Παραλήρημα με πιάνει τέτοιες μέρες όταν σ’ακουμπάει η σκέψη μου.
Που είναι η αιώνια γκρίνια, τα παράπονα, η έλλειψη εμπιστοσύνης που ζούσαμε;
Πάντα έτσι ήταν. Και το γουστάραμε ρε παιδί μου. Που είσαι τώρα, που οι γιορτές μου ζητάνε τη ζεστασιά του γνωστού, του οικείου, του μαζί;
Ζήτησα από τον Άγιο να μου φέρει λίγα παράπονα και λίγη γκρίνια να ξαναχαμογελάσω. Αφού δε μπορώ να ζητήσω εσένα.

Δε με έχεις πάρει τηλέφωνο για μήνες και δεν απορώ πιά γιατί. Με βαρέθηκε η ψυχή σου. Φαντάσου τέτοιες μέρες πως νιώθουν π.χ οι πρόσφατα διαζευγμένοι ή ένα ζευγάρι που έχασε ένα παιδί. Πόσο δυσκολότερα θα έιναι τώρα απο το να συμβαίναν αυτά, ας πούμε, 15 Μάρτη ή 8 Οκτώβρη. Όταν εγώ, με τα χαζά μου, είμαι έτοιμος να ορκιστώ ότι πιο κάτω δεν έχει.

Πριν σε γνωρίσω ήμουν ήρεμος σε μια ανώδυνη μοναξιά.
Δε μου έλειπαν τόσα πολλά. Τώρα που έμαθα ότι υπάρχεις, η ηρεμία είναι μακρινή ανάμνηση. Και έχω πολύ δρόμο να διανύσω. Απλά, ξαναλέω, τέτοιες μέρες είναι πάντα πιό δύσκολα.  Όταν δεν έχεις έναν άνθρωπο που να μη θέλεις να τον κλωτσήσεις μακριά μόλις τελειώσει το σεξ.
Αυτός, ο αλάνθαστος νόμος της στοργής.