για ποιά γράφτηκαν όλα αυτά;

Πολλά γραμμένα από μένα για σένα. Γραμμένα εδώ, εκεί, παραπέρα.
Απορώ συχνά που βρίσκω υπομονή και σκαλίζω προηγούμενα, μέχρι να λάβω την αίσθηση ότι γράφτηκαν όλα.
Προσπαθώ να περιγράψω με μεγαλύτερη λεπτομέρεια το συναίσθημα, έτσι ώστε όποιος διαβάζει να μην έχει καμμιά αμφιβολία για το πόσο αγάπησα αυτή τη γυναίκα.
Θα ήθελα να με θυμούνται μάλιστα, νομίζω, μέσω της αγάπης μου για αυτή τη γυναίκα.

Αν με ρωτήσει κάποιος: "Για ποιά τα έγραψες όλα αυτά;"
Θα μου έρθει, εύκολα κιόλας, ένα πρόσωπο στο μυαλό. Αυτή.
Κι όμως, σκέφτηκα χτες ανάμεσα στο κωλόκρασο που έπινα. Αν ακόμα δεν την έχω γνωρίσει;
Αν δεν είναι αυτή το θολό πρόσωπο που βλέπω καμμιά φορά στα όνειρα μου, νιώθοντας τη ζεστασιά του;
Μήπως το ρόλο "γυναίκα της ζωής μου" τον έχω αναθέσει σ'αυτή με το ζόρι;

Δεν ξέρω τι θέλω να πιστέψω, μπερδεύομαι, ίσως όμως τα λόγια μου να μην έχουν βρει τελικά, το αληθινό πρόσωπο που τόσο καιρό χαϊδεύουν.