Σ'αγαπαααααααω

Τώρα είναι η ώρα μου. Η ώρα της πληρωμής.
Όταν φερθείς άδικα σε κάποιον κάποτε πρέπει να πληρώσεις.
Ακόμα και σε μια λέξη.
Επι χρόνια την περιέφερα απο δω και από εκεί.
Τη χρησιμοποιούσα για να βγώ απο δύσκολες καταστάσεις,
για να κάνω σεξ, για να πω ψέμματα.
Την πέταγα ετσι, την έσερνα, την κακοποιούσα.
Την είπα σε απίθανους ανθρώπους χωρίς δεύτερη σκέψη.
“Ένοχος κύριε πρόεδρε μέχρι εδώ”.
Στο μόνο άνθρωπο που πάλεψα για να του τη μάθω δεν κατάφερα τίποτα.
Έγινε και αυτός σαν και εμένα. Άλλος ένας κοινός κακοποιός της λέξης.
Κάνοντας την πρακτική του πάνω μου.
Βέβαια εγώ σαν δάσκαλος προσπάθησα.

Όλα της τα έμαθα, μα ξέχασα μια λέξη.

Και όμως στους μόνους ανθρώπους που την αξίζουν δεν την είπα ποτέ.
Σε δύο τύπους που αδιαφορώντας μάλλον για μια γενετική σχέση,
κάνουν οτι μπορούν να με πείσουν ότι είμαι όλος ο κόσμος τους.
Και σαν συναισθηματικά ανάπηρο που είμαι με έχουν πείσει.
Στο μυαλό τους δεν υπάρχουν “δε μπορώ να σε βλέπω”,
δεν υπάρχουν “δώσε μου λίγο χρόνο”, δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα
και αποστάσεις.
Δεν είμαι αχάριστος. Το νιώθω χρόνια απέναντι τους.
Απλά δε βγαίνει απο το στόμα.
Έχω σταθεί μπροστά τους καλοντυμένος, αγχωμένος και προβαρισμένος.
Και ο αγαπούλας ξαφνικά χάνεται. Ξεχνάω ελληνικά, αγγλικά και νοηματική.
Όμως κάποια στιγμή πρέπει να ακουστεί.
Το χρωστάω σε εμένα, σε αυτούς και στη λέξη.

Και επειδή είμαι και σκατοπροληπτικός πιστεύω ότι μέχρι τότε  η λέξη,
που ούτε το όνομα της δεν τολμώ να πω, θα συνεχίσει να με τιμωρεί.