η μεγάλη πλάνη

Αμφισβητώ την εκούσια δυστυχία. Ειδικά την πολύχρονη εκούσια μιζέρια. Ψάχνω λόγους που μπορεί να μην κοιμάμαι τα βράδια και τρόπους για να το αντιμετωπίσω. Βρίσκω τα τελευταία χρόνια κάτι αιτίες που μάλλον δε θα είναι οι πραγματικές για να με βασανίζει ακόμα η στεναχώρια και η ξαδέρφη της η αυπνία. Όπου να'ναι θα χαράξει πάλι και το φως που θα μπεί απ'τις χαραμάδες θα με βρεί ξύπνιο. Περίεργο που το ίδιο φως, την ίδια ώρα, για άλλον είναι το ξεκίνημα της μέρας και για άλλον το τέλος. Κάπως έτσι είναι όλη η ζωή. Τελοσπάντων επειδή τέτοιες ώρες γίνονται οι πιό έντιμες σκέψεις αρχίζω να κατηγορώ από δω κι από εκεί. Τα χρόνια, όπως και η ώρα, είναι περασμένα και είναι αργά για να κατηγορήσω πιά τον εαυτό μου.

Μάνα, γιατί σαν παιδί μου έδωσες τόση άνευ όρων αγάπη, που έφτασα να πιστεύω ότι όλες οι γυναίκες αγαπάνε έτσι;