Πού είσαι τις στιγμές που λιώνω από στεναχώρια; Τις στιγμές που με
πνίγει η αδικία. Κλείνει ο λαιμός και οι λυγμοί γίνονται υποχρεωτικοί.
Ήσουν η βαλβίδα που τα αποσυμπίεζε όλα. Ότι και να μου κάνανε εγώ είχα
εσένα. Και δε μπορούσαν να σε πάρουν από μένα. Πως μπορούσα να νιώθω
αδικημένος, άτυχος; Όλα επανέρχονταν μ'ένα τηλέφωνο. Μεγάλη ευλογία
θυμάμαι αυτή η συσκευή. Μέχρι που σταμάτησες να παίρνεις. Και μ'άφησες
μόνο με τα προβλήματα μου. Και έγινε το τηλέφωνο η χειρότερη συσκευή του
κόσμου. Χτυπάει απ'όλους, ποτέ από σένα.
(από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)
(από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου