8 years after

Το κορίτσι φορούσε μια φαρδιά παντελόνα γεμάτη χρώματα και ένα άσπρο μπλουζάκι από πάνω. Το αγόρι ούτε που θυμάμαι. Ούτε γένια δεν είχε καλά καλά. Και στην καρδιά κάτι ψιχάλες από παλιές βροχές έρωτα. Κάθισαν στο παγκάκι που δεν υπάρχει πια και άρχισαν να μιλάνε. Λέγανε κάτι για βόλεϋ αν και το αγόρι είχε κολλήσει στο χαμόγελο της. Χρόνια μετά μόνο αυτό έχει εντυπωθεί στη μνήμη. Δεν έβρισκε αυτά που έλεγε ούτε τόσο φοβερά, ούτε τόσο αστεία ομως σαν μαγνήτης κάτι το τραβούσε πάνω της. Στα πέντε πρώτα λεπτά, ώρα πρίν φιληθούν, ήξερε ότι είχε μπροστά του τη γυναίκα που θα του σημάδευε τη ζωή.

Θυμάμαι τόσο καλά εκείνη τη μέρα. Το τι δικαιολογία βρήκανε για να φιληθούν, το πως δεν ξεκολλούσαν, τα παιδιά που γύρω τους βόλταραν με τα ποδήλατα, χωρίς να καταλαβαίνουν το θαύμα που γεννιότανε μπροστά τους, το καλοκαιρινό απόγευμα που ακόμα πού και πού το βλέπει στις πρώτες τους φωτογραφίες.

Άσε τα πανηγύρια που έκανε όταν πήγε σπίτι.

Τα χρόνια πέρασαν. Τα γένια του μεγάλωσαν μαζί της.

Όλα αυτά διασκορπισμένα τριγύριζαν στη μνήμη μου, ενώθηκαν ξανά με μία ερώτηση σε ένα χαζό παιχνίδι μεταξύ καινούργιων φίλων. "Ποιά είναι η πιό ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;"
Άντε και εξαιτίας της ημερομηνίας που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να ξεχάσω.
Θα πάθαινα τα πάντα για να ξαναζήσω αυτή τη μέρα.
Σαν σήμερα. 8 χρόνια πρίν.

Θήβα
30/7/2012