Όλα γύρω μου φαίνονται μαύρα. Ξένα, παγερά. Ίσως φταίνε τα φώτα της σκηνής ίσως και τα μάτια μου. Που είναι γεμάτα δάκρυα μέσα σ’όλες τις μουσικές του κόσμου. Χορεύω ένα αργό ρυθμό. Εγώ και ο πόνος μου. Κρατιόμαστε σφιχτά, ζευγάρι στο πρώτο ραντεβού. Κλείνω τα μάτια να καταπιώ τη στιγμή. Να μη φύγει κανείς απο κει.

Και τα δάκρυα πέφτουν στο πάτωμα. Πάνω στα βήματα του πρώτου μας χορού. Φοβάμαι μη γλιστρήσεις και σε πιάνω, πόνε μου, πιο σφιχτά. Απο πίσω το γνωστό τραγούδι “γιατί με άφησες και δεν την παλεύω γαμώτο μου”. Και πιο σφιχτα.

Δεν έχει σημασία τι ώρα είναι. Ακόμα και αυτή την ώρα τη δύσκολη σημασία έχεις εσύ.
Χορεύω και εσύ κοιμάσαι άλλο ένα βράδυ. Τον ύπνο του δικαίου.