τα ίχνη σου στον κόσμο

Κάτι μαγικό συμβαίνει στη ζωή όλων μας. Υπάρχουν άνθρωποι και στιγμές που δεν πεθαίνουν ποτέ, που η παρουσία τους μας υπενθυμίζεται σε ανύποπτες στιγμές, στα πιό απίθανα μέρη, με απίστευτους τρόπους και κυρίως χωρίς την έγκριση μας. Οι άνθρωποι αφήνουν ίχνη στον κόσμο. Μ'αρέσει ακόμα και ο ήχος της φράσης. Ίχνη στον κόσμο. Αφήνουν βιβλιαράκια αγάπης με ένα "σ'αγαπώ" στην πρώτη σελίδα. Αφήνουν αναμνήσεις από ένα αγαπημένο τραγούδι που ακούσατε μαζί. Αναμνήσεις από την επιμονή ενός σκύλου να ανεβαίνει το πρωί στο κρεβάτι και εσείς να γελάτε. Από τη μυρωδιά του δέρματος. Από το μέρος του πρώτου σας φιλιού. Και χιλιάδες άλλες που τα μάτια μου δεν επιτρέπουν να γράψω. Έτσι λοιπόν, όταν ξαναπέσει στα χέρια σου το βιβλιαράκι ή ακούσεις ξανά το τραγούδι αυτό ή δεις ένα σκύλο ίδιας ράτσας ή μυρίσεις στο δρόμο κάποια με τ'άρωμα αυτό ή περάσεις από το μέρος του πρώτου σας φιλιού, θα επιστρέφουν τα μαλλιά, τα δάχτυλα, τα σκυλιά, τα χείλια της.

Ειρωνία που τρέχουν τα μάτια μου από κάποιο κρύωμα τώρα, αν και θα μπορούσα να κλαίω από συγκίνηση. Παρατηρώ ότι γίνομαι πολύ μελό τελευταία όπου και να γράψω και δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο κλάψας τελικά. Σαν τις γριές που κλαίνε για τα τούρκικα σήριαλ του ΑΝΤ1 . Αυτός ο χρόνος μου έπεσε πολύ βαρύς. Νιώθω ότι μεγάλωσα απότομα, ενώ ο Θεός με καταριόταν δείχνοντας μου την Αγάπη. 
"Συγχώρα με, Αγάπη μου, που ζούσα πριν να Σε γνωρίσω" που έγραψε κι ο Τάσος Λειβαδίτης.