σε έναν ιδανικό κόσμο

Κάθε μέρα εύχομαι να ζούσαμε στον ιδανικό κόσμο των ονείρων. Εκεί που οι άνθρωποι αγκαλιάζονται, φιλιούνται, "φορτίζονται" ή τελοσπάντων όπως το ονειρεύεται και το λέει ο καθένας. Εκεί που τα δάκρυα δε θα είναι σημάδι ήττας αλλά πολύ φυσιολογική αντίδραση ευγνωμοσύνης για την αγάπη που επιτέλους έρχεται και δεν περιμένει σε λόγια και υποσχέσεις.

Σήμερα απ'ολες τις μέρες πιό πολύ, θα ήθελα να ζω σ'αυτόν τον κόσμο. Να μπορούσα να στείλω απλά ένα μήνυμα σε έναν άνθρωπο που αγαπώ. Απλά να του το πω. Ούτε θα τον βρίσω, ούτε θα τον προσβάλω, μόνο θα του ανοίξω την καρδιά μου. Όμως δε μπορώ. Και καλά καλά δεν ξέρω ούτε το γιατί.

"Γελοία μου, πάμε μια βόλτα. Στο παρκάκι που πηγαίναμε, στο μαγαζί που τρώγαμε, στα αστέρια. Δε με νοιάζει. Ένας άνθρωπος της τυφλής λογικής είσαι και όμως κατάφερες να μου μάθεις τα μαθηματικά της αγάπης. Σε θέλω εδώ για μένα. Γιατί είμαι αδύναμος, δε μπορώ να ζήσω χωρίς τις στιγμές που μου τραγουδούσες, χωρίς το άρωμα σου, το σκύλο που θα παίρναμε, τα παιδιά μας που δε θα μας γνωρίσουν μαζί."

Σ'αυτόν τον κόσμο ήθελα να ζούσα σήμερα. Και από αύριο ας ξανάρχονταν οι ληστείες, τα μέτρα, η Χρυσή Αυγή. Λες και θα μ'ένοιαζε. Εγώ θα είχα τα φιλιά, τα σκυλιά και τα παιδιά της.

Αγαπάς σημαίνει κάνεις ένδοξο έναν άνθρωπο. Είναι η μόνη δόξα που θα βρει στη ζωή του.
Γ. Χειμωνάς

κάτι σαν γενέθλια

Κλαίω αυτή τη στιγμή τιγκα στα ανάμεικτα συναισθήματα. Γενέθλια σου λέει ο άλλος και τέτοια. Για να μην πολυλογώ υπάρχουν δύο σκηνικά μέσα μου.

Το πρώτο είναι οι πράξεις και τα τηλεφωνήματα που έγιναν. Να βλέπεις από τόσο κόσμο ότι μετράς. Για κάποιο λόγο ανεξήγητο. Χωρίς να το αξίζω, δεδομένα. Άνθρωποι που από την καρδιά τους σήκωσαν ένα τηλέφωνο ή κάναν και κάτι μεγαλύτερο. Τεράστια χαρά.

Και από την άλλη τα τηλεφωνήματα που δε γίναν. Να περιμένεις όλη μέρα και εκείνο το όνομα να μη σχηματίζεται ποτέ στην οθόνη. Να ακούσεις εκείνη τη φωνή να σου λέει "χρόνια πολλά". Αλλά ρε φίλε σε ξεχνάει. Μέχρι που βράδιασε, το πήρα απόφαση και στρατολόγησα το αλκοόλ.
Τεράστια λύπη.

Σ'αυτή την τεράστια, λοιπόν, θάλασσα κολυμπάω τώρα. Το ένα κύμα με ρίχνει στη χαρά και το άλλο στη λύπη. Καταλήγω πάντως πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Είμαι πεπεισμένος ότι γενέθλια, πρωτοχρονιές και τέτοια είναι οι χειρότερες μέρες του χρόνου. Όχι επειδή μεγαλώνεις αλλά επειδή σε γεμίζουν με προσδοκίες. Που σπάνια βγαίνουν αληθινές.

Άσχετο αλλά έχω τους καλύτερους φίλους του κόσμου.

υποτροπιάζω

Κοίτα να δεις που φτάσαμε. Να προσπαθώ να σε ξεχνάω. Εκεί μ'άφησες να καταντήσω. Να θέλω να πίνω τα ουισκάκια για πάρτη σου και να μην πρέπει. Έμαθα να πρωτοπίνω επειδή μου μίλησες απότομα ή επειδή θα έκανα να σε δω μια βδομάδα. Και τώρα πίνω επειδή σε ξαναείδα μετά από έξι μήνες.

Χωρίσαμε ρε φίλε, χωρίσαμε. Το λέω για να το ακούσω γιατί έτσι μόνο του, στο κεφάλι μου φαίνεται σαν ανέκδοτο. Δεν πρέπει να μιλάω για σένα γιατί με μαλώνουν οι φίλοι μου. Τώρα λίγο τους ξέφυγα και υποτροπιάζω.

Σ'αγαπώ, το λέω, σ'αγαπώ. Και αυτό δεν κάνει να το πω, θα με μαλώσουν. Από αύριο πάλι στο κουτί του μυαλού μου, κλειδωμένος. Τώρα που οι φίλοι δεν κοιτάζουν, ας το ξαναπώ.
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ.

μισοί αιώνες αγάπης

Άκουσα σήμερα ένα γέρο να λέει: "Είμαι παντρεμένος 50 χρόνια με τη γυναίκα μου. Άσχετα αν έχει πεθάνει εδώ και 13."
Λυγίζω σαν κλαράκι στο βοριά. Πολύ κλάμα, κωλόχαρτο στα μάτια, σπασμοί του προσώπου για να μην ακουστώ. Οι μπύρες και οι μνήμες, αναγκαστικά μαζί, αρχίζουν να εμφανίζονται. Κλωτσώντας με πάλι, μέσα στη δίνη της αγάπης που παραλίγο να ζήσω.

Αυτό είναι αγάπη γαμώτο. Ο ορισμός της. Κρατημένη να του έχεις, την πιό ευρύχωρη θέση στην καρδιά.
Ακόμα και αν είναι νεκρός και είσαι 80 χρονών.

θα είχε λυγίσει κι ο Θεός

Κάποτε υπήρξε μιά μέρα στη ζωή μου που ήμουν κομμάτια από το ποτό. Όχι ότι είναι μία στον αριθμό, αλλά αυτή τη στιγμή μιλάω για μια συγκεκριμένη.
Όταν χτύπαγε η καταστροφή, πάντα έκανα υπομονή, έδειχνα δύναμη, έλεγα πως όλα κάποια στιγμή θα αλλάξουν. Προσπαθούσα να χαμογελάω λίγο για μένα και λίγο για τους γύρω μου.
Όμως εκείνη τη μέρα με είχαν εγκαταλείψει όλα. Είχα απορρίψει γκόμενες χωρίς κανένα λόγο, δεν κοιμόμουν τον προηγούμενο καιρό, δεν χαμογελούσα και η καρδιά μου ένιωθε σαν να ήταν στην παλάμη του Χαλκ και την έσφιγγε όλο και πιό δυνατά.
Εκείνη τη μέρα ήμουνα έτοιμος για μεγάλες τρέλες.
Ούτε υπομονή και θετική σκέψη δεν είχε ξεμείνει καμία. Απορώ πως το μόνο κουσούρι που μου έμεινε από τότε είναι τούτη εδώ η σκέψη.
Οι φλέβες μου κατα τύχη είναι ακόμα μέσα στο δέρμα μου.
Έπινα, άκουγα τα τραγούδια που της άρεσαν, έκανα προσευχές να γυρίσει, πάλευα να μη σηκώσω το τηλέφωνο και να ξεφτιλιστώ ακόμα μιά φορά.
Θα σε περίμενα για πάντα αν έδειχνες ένα σημείο απλά ζωής.
Αλλά δεν έδωσες.
Παρακαλούσα το Θεό, γονατιστός, κλαίγοντας, με όλη τη δύναμη και την αγάπη που είχα στην ψυχή μου, μέσα στο μεθύσι, να κάνει κάτι.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη στιγμή αυτή.

Εκείνη η μέρα ήταν, που σταμάτησα να πιστεύω στο Θεό, στα παραμύθια, στο γυρισμό σου.
Γιατί αν υπήρχε Θεός παντοδύναμος, με τόση αγάπη που έβλεπε να σου έχω, ναι, ακόμα και αυτός που θα τα είχε δει όλα, θα είχε λυγίσει.

για ποιά γράφτηκαν όλα αυτά;

Πολλά γραμμένα από μένα για σένα. Γραμμένα εδώ, εκεί, παραπέρα.
Απορώ συχνά που βρίσκω υπομονή και σκαλίζω προηγούμενα, μέχρι να λάβω την αίσθηση ότι γράφτηκαν όλα.
Προσπαθώ να περιγράψω με μεγαλύτερη λεπτομέρεια το συναίσθημα, έτσι ώστε όποιος διαβάζει να μην έχει καμμιά αμφιβολία για το πόσο αγάπησα αυτή τη γυναίκα.
Θα ήθελα να με θυμούνται μάλιστα, νομίζω, μέσω της αγάπης μου για αυτή τη γυναίκα.

Αν με ρωτήσει κάποιος: "Για ποιά τα έγραψες όλα αυτά;"
Θα μου έρθει, εύκολα κιόλας, ένα πρόσωπο στο μυαλό. Αυτή.
Κι όμως, σκέφτηκα χτες ανάμεσα στο κωλόκρασο που έπινα. Αν ακόμα δεν την έχω γνωρίσει;
Αν δεν είναι αυτή το θολό πρόσωπο που βλέπω καμμιά φορά στα όνειρα μου, νιώθοντας τη ζεστασιά του;
Μήπως το ρόλο "γυναίκα της ζωής μου" τον έχω αναθέσει σ'αυτή με το ζόρι;

Δεν ξέρω τι θέλω να πιστέψω, μπερδεύομαι, ίσως όμως τα λόγια μου να μην έχουν βρει τελικά, το αληθινό πρόσωπο που τόσο καιρό χαϊδεύουν.